Wonen in West - Kiezen

Die ochtend had ik alles klaargelegd en een boodschappenlijstje opgesteld. Zo kon ik niets vergeten. Als ik in de auto richting mijn fysiotherapeut rijd, realiseer ik me dat ik mijn stempas ben vergeten. Grom, grom…

Ik zoef mijn auto in één keer op de parkeerplaats en stap het revalidatiecentrum binnen. Ik weet dat er nieuwbouw aankomt en neem dan ook de grondigere lucht voor lief. Eenmaal plaatsgenomen op de massagetafel nemen we, Jan, de fysiotherapeut en ik, de uitslag van de MRI door. Eindconclusie: “Nou,” zegt Jan, “als jouw wervelkolom bij de Kringloop extra goedkoop zou worden aangeboden, dan nog zou ik hem niet meenemen.” Ik schiet onbedaarlijk in de lach. Duidelijk. Gelukkig is het niet heel erg verslechterd vergeleken met twee jaar terug. Ik glimlach. Het glas is halfvol. Wat prettig dat Jan recht voor zijn raap is. Hij legt altijd heel precies de dingen uit: anatomie voor dummies. Mijn ruggenwervel is een ongeregeld zooitje van wervels die schots en scheef staan. Er groeit te veel kalk op plekken waar je geen kalk wilt zien. Stijf, stug en scheef. Na de vorige heftige behandeling krijg ik vandaag de zachte variant. Godzijdank!

Ik merk op dat ‘ie weer in zijn eigen lunchtijd zit te werken. “Ja, ja, eigen schuld,. Ik houd me niet aan het schema.” Een waarheid als een koe. Meestal loopt hij tien minuten uit. Vandaag zelfs een dik kwartier. Niet dat het betekent dat de volgende patiënt moet opschieten.

Na de fysio haal ik nog wat boodschappen. Brood en zo. Bij de kassa zit de caissière die ik nu al jaren ken en zij mij. De buurtsuper is een absolute favoriet van mij. Ons kent ons en ik krijg alle zes zegels voor de spaaractie waar ik er maar drie had mogen krijgen. Nu maar nadenken wat ik ermee ga doen. Ik ben er nog niet uit. Ik realiseer me dat buurtsupers en het kennen van de mensen die er werken en dus zij mij, enorm belangrijk is. Het maakt de wijk vriendelijker. Heel vaak kom ik er ook een bekende uit de wijk tegen. Het doet wat dorps aan. Fijn dus.

In de auto naar huis zit ik te dubben. Zal ik…? De zon schijnt, het is heerlijk buiten. Ik besluit dat ik eerst ga lunchen en dat ik daarna het gevoel van falen en schaamte naast mij neerleg. Als ik die 6 minuten heen en weer terug in de zon wil doorbrengen, zal ik de rollator moeten gebruiken die al jaren ongebruikt in huis staat. Ik poets hem schoon, de bolide van mijn moeder. Tegen drieën loop ik met de zon op mijn gezicht, met mijn stempas bij me. Genieten dus. Lopen, langzaam en nog wat onwennig, maar ik loop. Onderweg kom ik buurtgenoten tegen die al gestemd hebben en me vriendelijk toelachen. Ik stap het centrum van de democratie in. We - de Buitenhoffers - mogen laten weten wat we de komende vier jaar graag willen. Het is niet zo druk, maar er zijn wel degelijk mensen die met mij het rode potlood hanteren. Het is een goede dag.